10-go lutego tego roku przypada 50-ta rocznica śmierci ks. Stanisława Dudzińskiego, proboszcza parafii pw. Św. Jana Chrzciciela w Białaczowie. Warto przypomnieć, w związku z tym, posługę kapłana, który zarządzał 13 lat parafią w Białaczowie i tu zmarł.
Urodził się 17.09.1897 r. w Dobieszowicach, parafia Siemonia, na Śląsku (k. Będzina). Był synem Franciszka i Florentyny z Daneckich. Uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości. Szkoła powstała w latach 80-tych XIX w. W 1901 r. z powodu zagrożenia pożarowego (budynek był drewniany) naukę w szkole przerwano i podjęto decyzję o budowie nowego budynku murowanego. Szkołę oddano do użytku w 1904/1905 r. Budynek szkoły zachował się do dziś i obecnie pełni rolę biblioteki. Szkołę ukończył w 1914 r.
Szkoła w Dobieszowicach przed wojną. (https://zspdobieszowice.pl/historia/)
Budynek byłej szkoły powszechnej w Dobieszowicach – obecnie biblioteka. (Fot. mat. prasowe gminy Bobrowniki)
Następnie przez 2 lata przygotowywał się do egzaminu z klasy V Gimnazjum, który złożył 28.08.1916 r. w Częstochowie. W 1917 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Święcenia diakonatu przyjął 17.03.1923 r., a kapłańskie 26.05.1923 r. z rąk biskupa diecezjalnego sandomierskiego Mariana Ryxa.
W dniu święceń kapłańskich ksiądz Stanisław otrzymał nominację na wikariusza parafii pw. Św. Andrzeja Apostoła w Suchedniowie, a 17.07.1923 r. na prefekta tamże. W tym okresie jest wymieniany w składzie Zarządu „Średniej Szkoły Żeńskiej w Suchedniowie”. Szkoła zajmowała się nauczaniem krawiectwa i bieliźniarstwa, zajmowała się również modą.
Z dniem 01.01.1927 r. ks. Stanisław Dudziński został maianowany na wojskowego kapelana rezerwy. W czasie kampanii wrześniowej skierowany został do wojennego szpitala nr 401 w Okręgu Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź.
30.06.1928 r. został nominowany na prefekta w Ostrowcu Świętokrzyskim, a 25.07. tego roku na wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ćmielowie. Od lutego 1929 r. zaangażował się w pracę gazetki parafialnej „Przyjaciel Parafii” wydawanej przez ks. Antoniego Kasprzyckiego. Napisał tam kilka artykułów: „Wrażenia z pielgrzymki narodowej do Rzymu. 26,09 – 12.10.1929 r.” (trzy części), „Wrażenia z kolędy odbytej w parafii naszej od 02.01 – 08.02.1930 r.”, „Błogosławiony Ładysław z Gielniowa”, „Do młodzieży!”, „Młodzieży „Pójdź za mną””, „Wiatyk święty i ostatnie namaszczenie”.
15.12.1930 r. został powołany jako wikariusz do parafii pw. Św. Stanisława bp. m. i Św. Małgorzaty w Janowcu nad Wisłą. Tam w 1934 r. dokonał zakupu nowych organów do kościoła parafialnego. Jerzy Stoch w pracy „Kościół parafialny w Janowcu nad Wisłą” pisze, że ks. Dudziński jest autorem „Kroniki Parafii Janowieckiej” przechowywanej do dzisiaj w archiwum parafialnym. Tamże dowiadujemy się, że „Dyplom Bractwa św. Anny przetłumaczony z języka łacińskiego przez księdza Seweryna Moczydłowskiego proboszcza parafii Janowieckiej dnia 25 lipca 1856 r., zamieszczony w Kronice parafii Janowiec na s. 84. przepisał dnia 12 sierpnia 1931 r. ks. Stanisław Dudziński.”
Od 10.11.1936 r. był krótko proboszczem w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Kazanowie Iłżeckim, a od 01.09.1938 r., w parafii pw. WNMP w Ćmielowie. Z pobytu w Ćmielowie jest tylko krótkie wspomnienie s. Tadeuszy ze Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego: „Przez 53 lata pobytu w Ćmielowie kilka razy zmieniałyśmy nasze lokum, aż osiadłyśmy w domku przy ul. Opatowskiej 29. Stąd pochodziła nasza s. Świętosława i dlatego ówczesny proboszcz, ks. Stanisław Dudziński, zaprosił sercanki do Ćmielowa – mówi z uśmiechem ,,żywa kronika domu”, s. Tadeusza.”, zamieszczone w „Gościu Sandomierskim” (3 czerwca 2007 r. nr 22/662).
14.09.1955 r. został mianowany wicedziekanem dekanatu kunowskiego, a 22.08.1962 r. proboszczem parafii pw. Św. Jana Chrzciciela w Białaczowie. W 1965 r. został wicedziekanem dekanatu opoczyńskiego. 10.02.1976 r. odszedł do Domu Ojca i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Białaczowie.
Niech ten krótki tekst będzie wyrazem mojego szacunku i podziękowania za kształtowanie mnie jako katolika i człowieka. Z Jego rąk otrzymałem I Komunię Świętą. R.I.P
