<\/p>\n\t<\/p>\n
Od kilku lat przytaczane s\u0105 coraz cz\u0119\u015bciej i przy r\u00f3\u017cnych okazjach statystyki bezrobocia w\u015br\u00f3d m\u0142odych, dobrze wykszta\u0142conych ludzi, kt\u00f3rzy wiele po\u015bwi\u0119caj\u0105, by na rynku pracy sta\u0107 si\u0119 atrakcyjnymi i potrzebnymi, lecz w rezultacie marnuj\u0105 tylko kilka lat \u017cycia na studia i dokszta\u0142canie. Wspomina si\u0119 o nieefektywno\u015bci nauczania, braku informacji co do wymog\u00f3w przysz\u0142ych pracodawc\u00f3w, niespe\u0142nionych ambicjach absolwent\u00f3w szk\u00f3\u0142 wy\u017cszych, zw\u0142aszcza humanist\u00f3w, ci\u0105g\u0142ym zapotrzebowaniu na fachowc\u00f3w w danym zawodzie i in\u017cynier\u00f3w.
\n\tW ma\u0142ych gminach, jak nasza, marazm, stagnacja i frustracja to codzienno\u015b\u0107 dla ludzi wkraczaj\u0105cych w dwudziesty i trzydziesty rok \u017cycia. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich marzy o wyje\u017adzie za granic\u0119 i zatrudnienie si\u0119 tam chocia\u017cby na budowie czy przy zmywaku. Wcale to nie dziwi, skoro ewentualno\u015bci\u0105, cz\u0119sto jedyn\u0105, jest pozostawanie na utrzymaniu rodziny i dorywcze prace \\”na czarno\\”, dajmy na to w podwarszawskich sadach. Je\u015bli ju\u017c nawet uda si\u0119 znale\u017a\u0107 prac\u0119, wynagrodzenie wi\u0119ksze ni\u017c najni\u017csza krajowa jest prawie nieosi\u0105galne. \u0141atwo przeliczy\u0107, \u017ce starcza ono na niewiele, zaspokaja jedynie podstawowe potrzeby i w dalszym ci\u0105gu nie pozwala na usamodzielnienie si\u0119, za\u0142o\u017cenie rodziny, wynaj\u0119cie mieszkania czy wybudowanie domu, c\u00f3\u017c dopiero na my\u015blenie o w\u0142asnych dzieciach. Tu pojawia si\u0119 kolejna kwestia – ni\u017c demograficzny.
\n\tZdarza mi si\u0119 s\u0142ysze\u0107 s\u0142owa – \\”Komuno wr\u00f3\u0107!\\” padaj\u0105ce z ust ludzi dwudziestokilkuletnich. S\u0105 one wypowiadane troch\u0119 ze \u015bmiechem, ale widz\u0119, \u017ce jest to \u015bmiech przez \u0142zy. By\u0107 mo\u017ce niewiele ju\u017c pami\u0119taj\u0105 z tamtych czas\u00f3w, jednak opowie\u015bci rodzic\u00f3w, \u017ce pracy by\u0142o w brud, nie pracowa\u0142, kto nie chcia\u0142 i by\u0142 za to pot\u0119piany, a nawet zmuszany do przyj\u0119cia jakiego\u015b stanowiska, to, \u017ce nawet zwyk\u0142ego robotnika szanowa\u0142o si\u0119 i wspiera\u0142o – wydaje si\u0119 dzi\u015b idyll\u0105.
\n\tRezygnacja z m\u0142odzie\u0144czych marze\u0144 jest trudna. Niesie za sob\u0105 poczucie niespe\u0142nienia i zgorzknienie. Taki cz\u0142owiek nie ma ju\u017c ochoty na podejmowanie inicjatyw spo\u0142ecznych, na uczestniczenie w \u017cyciu kulturalnym. Po prostu wstydzi si\u0119 w\u0142asnej bezradno\u015bci, kilkuletniej, postrz\u0119pionej kurtki i zniszczonych but\u00f3w, wie ju\u017c, \u017ce zapytania o prac\u0119 przygn\u0119biaj\u0105 go i denerwuj\u0105. Po cichu zazdro\u015bci tym r\u00f3wie\u015bnikom, kt\u00f3rzy przej\u0119li firm\u0119 rodzic\u00f3w, lub mieli dzi\u0119ki ich koligacjom u\u0142atwiony start. By\u0107 mo\u017ce jest to uog\u00f3lnienie, lecz sporo w nim prawdy.
\n\tWielu m\u0142odych wyjecha\u0142o do wi\u0119kszych miast. \u0141\u00f3d\u017a i Warszawa to taka nasza lokalna mekka. Koledzy z \u0142awy szkolnej, kt\u00f3rzy wyemigrowali, odwiedzaj\u0105 rodzinne miejscowo\u015bci przy okazji \u015bwi\u0105t i w czasie wakacji. Na pocz\u0105tku robi\u0105 to ch\u0119tnie i cz\u0119sto. Chc\u0105 spotka\u0107 si\u0119 z przyjaci\u00f3\u0142mi, odpocz\u0105\u0107 od gwaru, do kt\u00f3rego jeszcze nie przywykli, zwolni\u0107 tempo \u017cycia. Czuj\u0105 przywi\u0105zanie i sentyment do miejsca, gdzie si\u0119 wychowali. Niestety, z up\u0142ywem lat pojawiaj\u0105 si\u0119 coraz rzadziej, widz\u0105 roz\u0142am mi\u0119dzy tym, co uda\u0142o im si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107, a tym, co pozostawili za sob\u0105, ci\u0105gle stoj\u0105cych w miejscu znajomych i bliskich. Nie maj\u0105 ju\u017c wsp\u00f3lnych temat\u00f3w z nimi, wys\u0142uchuj\u0105 tych samych problem\u00f3w i narzeka\u0144. Mentalno\u015b\u0107 wsi zaczyna ich razi\u0107 i z ulg\u0105 wracaj\u0105 do swojej codzienno\u015bci oddalonej o kilkadziesi\u0105t, kilkaset kilometr\u00f3w.
\n\tNie \u0142atwo jest szuka\u0107 leku na taki stan rzeczy. Nawet socjologowie, ekonomi\u015bci, psychologowie potrafi\u0105 jedynie przytacza\u0107 zaobserwowane zjawiska. Tym bardziej nie b\u0119d\u0119 pr\u00f3bowa\u0107 mierzy\u0107 si\u0119 z wyci\u0105ganiem wniosk\u00f3w. Po prostu, cho\u0107 nie jestem ju\u017c dzieckiem, chc\u0119 wierzy\u0107, \u017ce pojawi si\u0119 wreszcie jakie\u015b \u015bwiate\u0142ko w tunelu, kt\u00f3re o\u015bwietli nam przysz\u0142o\u015b\u0107 i nie pozwoli na zmarnowanie tego pokolenia. <\/p>\n
Felieton : Krystyna Zorka<\/b><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Od kilku lat przytaczane s\u0105 coraz cz\u0119\u015bciej i przy r\u00f3\u017cnych okazjach statystyki bezrobocia w\u015br\u00f3d m\u0142odych, dobrze wykszta\u0142conych ludzi, kt\u00f3rzy wiele po\u015bwi\u0119caj\u0105, by na rynku pracy sta\u0107 si\u0119 atrakcyjnymi i potrzebnymi, lecz w rezultacie marnuj\u0105 tylko kilka lat \u017cycia na studia … Czytaj dalej