Zdarza si\u0119, i\u017c zatrzymujemy si\u0119 na moment w \u017cyciowym p\u0119dzie, by rozejrze\u0107 si\u0119 doko\u0142a, odnale\u017a\u0107 i zregenerowa\u0107 si\u0142y niezb\u0119dne do kolejnych walk, kl\u0119sk oraz zwyci\u0119stw. Potrzebujemy jakiego\u015b oparcia, sta\u0142o\u015bci, trwa\u0142ych zasad, kt\u00f3re stanowi\u0107 b\u0119d\u0105 dla nas punkt odniesienia. To nas konstytuuje i pozwala (prze)trwa\u0107 w chwilach zw\u0105tpienia. Wiele nas ogranicza, spo\u0142ecznie, ekonomicznie, fizycznie, tak wi\u0119c niezb\u0119dna jest nam r\u00f3wnie\u017c inspiracja i pociecha w postaci istotnych warto\u015bci, aksjomat\u00f3w, kt\u00f3re jako prawdziwe i niepodwa\u017calne, b\u0119d\u0105 wskazywa\u0142y nam drog\u0119 poszukiwa\u0144 i jej kierunek.<\/p>\n\n
Takim stabilnym oparciem dla cz\u0142owieka od zawsze by\u0142a kultura. Cywilizacyjne „zdobycze” sk\u0142ada\u0142y si\u0119 na monumentaln\u0105 budowl\u0119, w kt\u00f3rej schronienie znajdowa\u0142y najcenniejsze, najbardziej godne szacunku ludzkie my\u015bli i ich owoce. By\u0142a ona terenem zarezerwowanym dla umys\u0142u i ducha, dla ich przejaw\u00f3w i wytwor\u00f3w, zmiennych w czasie, lecz ci\u0105gle obecnych w swej idei.<\/p>\n\n
Dzi\u015b, jak o wielu smutnych sprawach, nie chce si\u0119 m\u00f3wi\u0107 o stanie naszej kultury. W dobie postmodernizmu wszelkie warto\u015bci straci\u0142y na znaczeniu. S\u0142owa, niegdy\u015b emblematy ludzkiej godno\u015bci, jednoznacznie wyrokuj\u0105ce o przynale\u017cno\u015bci b\u0105d\u017a wy\u0142\u0105czeniu ze \u015bwiata, sta\u0142y si\u0119 pokr\u0119tne i myl\u0105ce, gdy\u017c tak\u0105 jest intencja pos\u0142ugiwania si\u0119 nimi. A przecie\u017c S\u0142owo to dopiero (i a\u017c) POCZ\u0104TEK.<\/p>\n\n
Wszelka (dobro)wolno\u015b\u0107, kt\u00f3ra zosta\u0142a nam ofiarowana jako prawo wyboru, a jednocze\u015bnie za nas ten wyb\u00f3r dokonuj\u0105ca poprzez dost\u0119pno\u015b\u0107 (jedynie) stosu kolorowych \u015bmieci, zepchn\u0119\u0142a nas do roli og\u0142upia\u0142ych \u201eprze\u017cuwaczy\u201d (nie chleba, ale chips\u00f3w i gum mi\u0119towych). Jakakolwiek \u015bwiadomo\u015b\u0107 r\u00f3wnie\u017c zanika w tym obszarze dzia\u0142alno\u015bci cz\u0142owieka (jak i w innych). Dlatego te\u017c nieustannie post\u0119puje proces profanacji kolejnych warto\u015bci, kt\u00f3ry ma za zadanie przyzwyczai\u0107 i znieczuli\u0107 nas na najwi\u0119ksze nawet przejawy z\u0142a i niegodziwo\u015bci. Dzi\u0119ki temu mamy do czynienia z ca\u0142kowit\u0105 dezorientacj\u0105 w kulturze, rozprz\u0119\u017ceniem zasad, rozlu\u017anieniem wi\u0119zi, jakie dotychczas \u0142\u0105czy\u0142y nie tylko narody, ale przede wszystkim – LUDZI.<\/p>\n\n
Nie jest mo\u017ce na miejscu pos\u0142ugiwa\u0107 si\u0119 uznanym symbolem, z kt\u00f3rym dyskutowa\u0107 nie spos\u00f3b, ale niech\u017ce b\u0119dzie to przyk\u0142ad (i pociecha), \u017ce jeszcze takie posiadamy. My\u015bl\u0119 tu o wierszu Zbigniewa Herberta – „Pot\u0119ga smaku”, kt\u00f3ry poprzez odniesienie do postawy estetycznej, obrazuje przede wszystkim niez\u0142omn\u0105 postaw\u0119 moraln\u0105, b\u0119d\u0105c\u0105 najlepszym kompasem wskazuj\u0105cym biegun prawdy. Jak\u017ce aktualne wydaj\u0105 si\u0119 dzi\u015b te prorocze s\u0142owa. Przy tym, widocznym staje si\u0119 fakt, i\u017c do kierowania si\u0119 t\u0105 lub inn\u0105 ide\u0105, niezb\u0119dna jest \u015aWIADOMO\u015a\u0106 jej istnienia i znaczenia. Nie wszyscy, w nat\u0142oku spraw i (dez)informuj\u0105cego szumu, maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 si\u0119 nad t\u0105 kwesti\u0105 pochyli\u0107.<\/p>\n\n
Pod\u0105\u017caj\u0105c dalej t\u0105 drog\u0105, powinni\u015bmy doj\u015b\u0107 do nast\u0119pnej archaicznej warto\u015bci, jaka jest ODPOWIEDZIALNO\u015a\u0106. Kto jest odpowiedzialny za taki stan rzeczy? Uwa\u017cam, \u017ce wszyscy, ale zdecydowanie przoduj\u0105 tu instytucje publiczne, medialne no\u015bniki informacji, ludzie w\u0142adzy. Manipulacja rozwojem intelekt\u00f3w m\u0142odych pokole\u0144 jest dla mnie oczywista. Wystarczy (spr\u00f3bowa\u0107) z nimi porozmawia\u0107. I nie m\u00f3wi\u0119 tu tylko o obecnych nastolatkach, kt\u00f3rych zainteresowania sprowadzaj\u0105 si\u0119 do kom\u00f3rek, ciuch\u00f3w i Internetu (a kt\u00f3rym, w wysokim odsetku, grozi wt\u00f3rny analfabetyzm), ale tak\u017ce o trzydziestolatkach, zagubionych, niepewnych jutra, ma\u0142o zaradnych. W takich warunkach ka\u017cde poprawne stylistycznie zdanie uznawane jest za m\u0105dro\u015b\u0107, a m\u0105dro\u015b\u0107 „niewygodna”, bo prawdziwa, za spo\u0142eczny sabota\u017c i dzia\u0142alno\u015b\u0107 wywrotow\u0105.<\/p>\n\n
Zastanawiam si\u0119 nad takim has\u0142em – Media, no\u015bnik splugawiony (?). Znak zapytania na ko\u0144cu jest w tym przypadku zaworem bezpiecze\u0144stwa, cho\u0107 chyba nie do ko\u0144ca potrzebnym.
Po tylu gorzkich refleksjach przyszed\u0142 czas na pociech\u0119. S\u0105dz\u0119, \u017ce odnowa oblicza kultury le\u017cy w rezygnacji. W pierwszej kolejno\u015bci zrezygnowa\u0107 powinni\u015bmy z dost\u0119pno\u015bci. Czyli z tego, co tak \u0142atwo i szybko jest nam oferowane, co kusi i sprzyja zepsuciu (smaku) moralnemu. Dopiero p\u00f3\u017aniej mo\u017cemy poszuka\u0107 swojej w\u0142asnej inspiracji, kt\u00f3ra, jak wszystko co wa\u017cne, rodzi si\u0119 w ciszy. Mnie inspiruje w\u0142a\u015bnie ta cisza… Ha\u0142as, pozostawiony gdzie\u015b za szyb\u0105, zwiastuje jaki\u015b koniec. Oby to tylko umiera\u0142 ten sztuczny, plastikowy „raj”.<\/p>\n\n\n
Zdarza si\u0119, i\u017c zatrzymujemy si\u0119 na moment w \u017cyciowym p\u0119dzie, by rozejrze\u0107 si\u0119 doko\u0142a, odnale\u017a\u0107 i zregenerowa\u0107 si\u0142y niezb\u0119dne do kolejnych walk, kl\u0119sk oraz zwyci\u0119stw. Potrzebujemy jakiego\u015b oparcia, sta\u0142o\u015bci, trwa\u0142ych zasad, kt\u00f3re stanowi\u0107 b\u0119d\u0105 dla nas punkt odniesienia. To nas … Czytaj dalej
Iwona Urba\u0144czyk<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"